« چَکِه‌سِما: ضربان قلب زمین در سینه من صفحه اصلی سخنان آشنا »

یکشنبه‌های با برگ و رنگ را یادم نرفته بود. یک عکس از یک کاسه چاغاله بادام تازه و آبدار گرفته بودم. دوربینم را اما جایی جا گذاشته ام. به محض اینکه دوربینم به دستم برسد عکس را می‌گذارم اینجا.

یک سررسید سال هشتادو هفت کادو گرفتم. زنان و کار با عکس‌‌های رنگی مریم زندی. عکس‌ّ‌هایی از زنان شالیکار رشت و پنبه چینان گناباد و نخ ریسان بختیاری و زعفران چینان خراسان. دلم با دیدن عکس‌ّ ها می‌رود. اگر دستتان رسید بگیریدش و لذت عکس‌ها را مزه مزه کنید.

خوب است که می‌شود آدم‌ها را شناخت. خیلی زود. این خیلی خوب است.

فارسی زبان شعر است و احساس. باید به فارسی عاشق شد. یک استاد خارجکی این را سر کلاسی گفت و من غرق عشق شدم.

March 24, 2008 1:44 PM

Comments

Man ax ra barayat e-mail mikonam emshab.

mona March 24, 2008 2:33 PM

خوش به حالتون که چاقاله بادوم دارید. ما این جا یک بار چیزی شبیه ِ گوجه سبز از درخت کندیم و خوردیم. بعد این ها به ما گفتند که حتماً ما دیوانه ایم! باید صبر کنیم تا برسد میوه اش بعد بخوریم!!...منتظرِ عکسِ چاقاله بادوم هستیم. ِ

samira March 24, 2008 3:07 PM

chaghaleh badoom az koja gir avordi??? baba nagin california, bigin sar e pol e tajrish!

jeerjeerak March 24, 2008 3:20 PM

Post a comment

(If you haven't left a comment here before, you may need to be approved by the site owner before your comment will appear. Until then, it won't appear on the entry. Thanks for waiting.)